Cucamonga every day

Download hier de podcast (i.s.m. Clubcircuit)

In deze aflevering: Sin Fang Bous, I Love Sarah, The Phantom Band, Phosphorescent en Baikonour.

Sin Fang Bous: Clangour (Morr Music mm 088)

Nu Tunng al een paar keren is betrapt op het spelen van popliedjes, komt er in muziekland een plaatsje vrij voor een nieuwe, snedige folktronicaband. En hop: daar staat Sin Fang Bous klaar met een debuutplaat die even fris klinkt een gletsjermeer. Sin Fang Bous is de groep van Sindri Már Sigfússon. Of juister: de andere groep van Sindri Már Sigfússon, want hij is ook de man achter Seabear. Belletje? Op Sin Fang Bous doet deze IJslander vrolijke dingen die hij met Seabear niet kon: weirde kampvuurliedjes overgieten met knisperende elektronica en er hier en daar een Silver Mount Zion-achtig koortje of een pakkend refrein tussen gooien. En het moet gezegd: Seabear is OK, maar Sin Fang Bous klinkt veel boeiender! Meer van dat Sindri!!!

Luister op MySpace
Bekijk video op YouTube
Zoek in concertagenda

I Love Sarah: Isle Of Sarah (Animal Lovers Only ALO014)

I Love Sarah had zich ook I Love To Put You On A Wrong Leg kunnen noemen, om het in het Vlamish te zeggen… Begint hun elpee (jawel: vinyl!) met heavy guitar en death metal gegrom, maar zie: even later sluipt daar al een James Bond-marimba tussen, om kort daarna naar ouwe jazzrock te evolueren… En dat gaat zo maar door: progrock, avan-avant-dinges, gewone pop, een Kulderzipkensoundtrack… Er staat zelfs een lange Chinese grap tussen. "En wie is I Love Sarah?" horen we je denken. Wel, twee kerels uit Mechelen: gitarist - zanger Rudy Perdu en drummer - zanger Jani Jani. In 't echt heten ze Rutger De Brabander en Jeroen Stevens, maar geef toe: die paspoortnamen klinken niet zo weird. À propos: does weirdness belong in music? Het klinkt verdacht veel op een vraag die Zappa ooit stelde!

Luister op MySpace
Bekijk video op YouTube
Website I Love Sarah
Zoek in concertagenda

The Phantom Band: Checkmage Savage (Chemikal Underground PCHEM107CD)

The Phantom Band is een nieuwe, interessante groep uit Glasgow. Hun net verschenen debuutalbum Checkmate Savage werd uitgebracht op het Schotse label Chemikal Underground, dat ons ook al liet kennismaken met onder andere Mogwai, The Delgados en Aerogramme. Daarmee is al een en ander gezegd, maar The Phantom Band hoeft voor die bekendere labelgenoten niet onder te doen. De groep laat zich overigens niet voor één gat vangen. De muziek doet vooral denken aan de hypnotiserende post-rock van Duitse bands als Tarwater en To Rococo Rot. Getuige daarvan het openingsnummer The Howling en het bezwerende Crocodile, dat meer dan zeven minuten doordendert op dezelfde beat zonder één seconde te vervelen. En let daarbij vooral op het originele gebruik van de melodica.In tegenstelling tot veel andere postrockbands maakt The Phantom Band veelvuldig gebruik van stemmen, zoals op het melodieuze, haast religieuze Islands, dat doet denken aan Nick Cave of zelfs hier en daar aan dEUS. Kortom: hou die Phantom Band in de gaten!

Luister op MySpace
Website The Phantom Band
Zoek in concertagenda
The Phantom Band in Wikipedia

Phosphorescent: To Willie (Dead Oceans DOC013)

Het nieuwe album van Phosphorescent, de groep rond Matthew Houck, ademt country van begin tot eind. Zijn vorige plaat Pride was nog vooral gedrenkt in het soort tristesse waar ook Neil Young en Will Oldham hun carriere op hebben gebouwd, maar voor de nieuwe heeft Matthew Houck zijn neus richting Nashville gedraaid. En hij klinkt daarbij een stuk traditioneler, maar tegelijk ook opgewekter dan op Pride. Voor To Willie koos hij voornamelijk songs van Willie Nelson, wat meteen de titel verklaart. Maar er zijn ook covers van Merle Haggard en Hank Cochran bij. En laat dat nu net de hoogtepunten van dit album zijn! Reasons To Quit van Merle Haggard is fijne countryrock à la Flying Burrito Brothers. En het slepende Can I Sleep In Your Arms? van Hank Cochran zal geen enkele cowgirl onberoerd laten… Wie niet meteen begint te huiveren van stetsons en pedal steel moet To Willie zeker eens beluisteren!

Luister op MySpace
Bekijk video op YouTube
Website Phosphorescent
Phosphorescent in Wikipedia
Zoek in concertagenda

Baikonour: Your Ear Knows Future (Melodic melo 058)

Drie jaar geleden verraste de Fransman Jean-Emmanuel Krieger met zijn instrumentale debuut-cd For The Lonely Hearts Of The Cosmos, een plaat met elektronica die aan de Duitse krautrock van de jaren 70 deed denken. "Jean-Emmanuel Krieger? Nooit van gehoord!" horen we al zeggen. Klopt, want deze Jean-Emmanuel opereert onder de naam Baikonour. En hij woont niet in Frankrijk, maar in Brighton. Zijn nieuwe album Your Ear Knows Future staat vol instrumentale tracks die je zou kunnen omschrijven als "psychedelische pop". "Pop" en niet "rock", want daarvoor vallen de galmende gitaartjes en de spacey synthmotieven wat te licht uit. Baikonour bezondigt zich zelfs hier en daar aan een soort bombast die niet zou hebben misstaan op platen van zijn compatriote Jean-Michel Jarre. Maar in het hypnotiserende, naar Kraftwerk en Pink Floyd refererende Ye Ama Pioo komt Baikonour dan weer in de buurt van zijn grote voorbeelden. Wij onthouden dus vooral dat hij een goede smaak heeft, maar dat hij die niet altijd weet te vertalen naar dito muziek.

Luister op MySpace
Lees bespreking in dailymusicguide
Zoek in concertagenda